Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Καμύ

Ο Αλμπέρ Καμύ (7 Νοεμβρίου 1913-4 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), για το οποίο δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Ανάμεσα στα πιο γνωστά του έργα, περιλαμβάνονται τα μυθιστορήματα Ο Ξένος και Η Πανούκλα, τα θεατρικά Καλλιγούλας και Οι Δίκαιοι, αλλά και τα φιλοσοφικά  δοκίμια Ο Μύθος του Σίσσυφου και Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος. Το 1957 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας

Η πτώση

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ. Θέλουμε όλοι μας ν’ απαιτήσουμε κάτι! Ο καθένας απαιτεί να είναι αθώος, πάση θυσία, ακόμα κι αν, για να το πετύχει αυτό, χρειάζεται να καταγγείλει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και τους θεούς. Θα δώσετε ασήμαντη ευχαρίστηση σ’ έναν άνθρωπο, αν τον συγχαρείτε για τις προσπάθειες χάρη στις οποίες έγινε έξυπνος ή γενναιόδωρος. Θα χαρεί πολύ αντίθετα, αν θαυμάσετε την έμφυτη γενναιοδωρία του. Αντίστροφα, αν πείτε σ’ έναν εγκληματία πως το κρίμα του δεν οφείλεται στη φύση του ή στο χαρακτήρα του, αλλά σε διάφορες ατυχίες, θα σας είναι φοβερά ευγνώμων. Στη διάρκεια μάλιστα της αγόρευσης, θα διαλέξει αυτήν ακριβώς τη στιγμή για να κλάψει.

ΩΣΤΟΣΟ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΤΙΜΙΟΣ  Ή ΕΞΥΠΝΟΣ ΑΠΟ ΓΕΝΝΗΣΙΜΙΟΥ ΣΟΥ. Όπως δεν είσαι, σίγουρα, περισσότερο υπεύθυνος που είσαι από την ίδια σου τη φύση εγκληματίας, παρά αν σε έκαναν οι περιστάσεις. Οι κατεργαραίοι, ωστόσο, αυτό θέλουν, τη χάρη, δηλαδή την ανευθυνότητα, και προβάλλουν αδιάντροπα δικαιολογίες για το χαρακτήρα τους ή περιστασιακά επιχειρήματα, ακόμα κι αν είναι αντιφατικά. Η ουσία είναι να θεωρηθούν αθώοι, οι αρετές τους, που τις έχουν από γεννησιμιού τους, να μη μπορούν να αμφισβητηθούν, και τα σφάλματά τους, που προκλήθηκαν από μια παροδική δυστυχία, να θεωρούνται πάντα πρόσκαιρα.

ΣΑΣ ΤΟ ΕΙΠΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΟΥΝ. Και καθώς είναι δύσκολο να τους εμποδίζει, και λεπτή δουλειά να θαυμάζουν και ταυτόχρονα να δικαιολογούν το χαρακτήρα του, όλοι θέλουν να γίνουν πλούσιοι. Γιατί; Αναρωτηθήκατε ποτέ; Για τη δύναμη, βέβαια. Ιδιαίτερα, ωστόσο, γιατί τα πλούτη σάς απαλλάσσουν από την άμεση κρίση, σας βγάζουν απ’ τον όχλο του υπόγειου μετρό, για να σας κλείσουν μέσα σε ένα επινικελωμένο αμάξι, σας απομονώνουν σε μεγάλα φυλασσόμενα πάρκα, σε βαγκόν-λι, σε καμπίνες πολυτελείας. Τα πλούτη, αγαπητέ φίλε, δεν είναι ακόμη η αθώωση, αλλά η αναβολή, κάτι που αξίζει πάντοτε τον κόπο να το παίρνουμε…

ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ, ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ, ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ. Ελπίζουν απλά και μόνο πως θα τους βοηθήσετε να διατηρήσουν την καλή ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους, δίνοντάς τους μια παραπάνω βεβαιότητα πως θα την αντλήσουν στην υπόσχεσή σας για ειλικρίνεια. Πώς θα μπορούσε η ειλικρίνεια να είναι προϋπόθεση για τη φιλία; Η αγάπη για την αλήθεια με κάθε θυσία είναι ένα πάθος που δεν αφήνει τίποτα απείραχτο και στο οποίο τίποτα δεν αντιστέκεται. Είναι ένα βίτσιο, μία βοήθεια, καμιά φορά, ή ένας εγωισμός. Αν, λοιπόν, βρεθείτε σε μια τέτοια περίπτωση, μη διστάσετε: υποσχεθείτε πως θα λέτε αλήθεια και να λέτε όσα περισσότερα ψέματα μπορείτε. Θα ανταποκριθείτε στην ενδεχόμενη επιθυμία τους και θα τους αποδείξετε δυο φορές τη στοργή σας.

Πραγματοποίησε τα

Ένας μικρότερος κόσμος

 

Νικηφόρος Βρεττάκος

 

Ένας μικρότερος κόσμος

Αναζητώ μιαν ακτή να μπορέσω να φράξω
με δέντρα ή καλάμια ένα μέρος
του ορίζοντα. Συμμαζεύοντας το άπειρο, νάχω
την αίσθηση: ή πως δεν υπάρχουνε μηχανές
ή πως υπάρχουνε πολύ λίγες. ή πως δεν υπάρχουν στρατιώτες
ή πως υπάρχουνε πολύ λίγοι. ή πως δεν υπάρχουνε όπλα
ή πως υπάρχουνε πολύ λίγα, στραμμένα κι αυτά προς την έξοδο
των δασών με τους λύκους. ή πως δεν υπάρχουνε έμποροι
η πως υπάρχουνε πολύ λίγοι σε απόκεντρα
σημεία της γης όπου ακόμη δεν έγιναν άμαξωτοί δρόμοι.
Το ελπίζει ο Θεός
πως τουλάχιστο μές στούς λυγμούς των ποιητών
δεν θα πάψει να υπάρχει ποτές ο παράδεισος. 

 

Nikiforos Vrettakos

A smaller world

Ι seek a shore where Ι can fence in
a patch of the horizon with
trees or reeds. Where, gathering infinity,
Ι can have the sense that: there are nο machines
or very few; there are nο soldiers
or very few; there are nο weapons
or very few, and those few aimed at the exit
of the forests with wolves; or that there are nο merchants
or very few at remote
points οn the earth where
paved roads have not yet been laid.
God hopes that
at least in the poets' sobs paradise will never cease to exist.

(Diary, translated by Rick Μ. Newton ) 

Pablo Neruda - Sonnet XVII

 

Pablo Neruda - Sonnet XVII

I do not love you as if you were salt-rose, or topaz,
or the arrow of carnations the fire shoots off.
I love you as certain dark things are to be loved,
in secret, between the shadow and the soul.

I love you as the plant that never blooms
but carries in itself the light of hidden flowers;
thanks to your love a certain solid fragrance,
risen from the earth, lives darkly in my body.

I love you without knowing how, or when, or from where.
I love you straightforwardly, without complexities or pride;
so I love you because I know no other way

than this: where I does not exist, nor you,
so close that your hand on my chest is my hand,
so close that your eyes close as I fall asleep.

....

Reflections of a Beautiful Morning
The sun rises above the hillcrest,
As does the joy of my heart;
Rays of warmth and love,
From her I will never depart.

Fresh dew upon the grass,
Young birds chirp in their nests;
I watch her gently sleep,
My love to her I silently profess.

I enjoy the stillness and calm,
Watching as she smiles and dreams;
She brings me to stillness and peace,
Like that of a slow flowing stream.

My heart and soul flow with love,
And I smile as I quietly reflect;
I’ve been handed a sweet princess,
A sweet princess to love and to protect.

A vow to myself I make,
As she quietly sleeps away;
To love and always cherish her,
Until my last breath... until my last day.

- Michael Brieck -

 

J.R.R. TOLKIEN

# Ν.Κ

καζαντζάκης

    

 

 

Όχι πια αδικίες. Ή όλοι να πεινούν και να κρυώνουν ή όλοι να τρών’ και να ντύνονται. Δεν μπορούμε, Κύριε, να βάλουμε δικαιοσύνη στον κόσμο;



Ποτέ ο καιρός για μένα δεν μπόρεσε να μπαλσαμώσει τις πληγές μου, ποτέ δεν καταδέχτηκα να του δώσω το δικαίωμα αυτό γιατί ξέρω πως η ψυχή μου δεν είναι από άμμο παρά από μπρούντζο...

Θέατρο, και έχουμε θεωρείο και βλέπουμε και συνάμα είμαστε κι εμείς μες στη σκηνή και παριστάνουμε. Θεατές κσι θεατρίνοι.

 Ξέρω πως η ζωή είναι μια σπίθα που λάμπει μια στιγμή ανάμεσα σε δυό ατέλειωτες νύχτες.(...) Όλα μάταια, και μόνο η πράξη, σαν το
κρασί, μας ξεγελάει και μας σηκώνει λίγο.



Κι έχε το νου σου, μην πληγώσεις την καρδιά και του πιο ταπεινού,
γιατί μπορεί να'μαι εκεί μέσα.



Έλεγα : Κι αν όλοι πέφτουν στην παγίδα, εγώ δεν θα πέσω, από αηδία και περηφάνια.



Χρέος μου είναι να κάνω ό,τι κανένας δεν με υποχρεώνει να κάνω, να φορτώνομαι όλες τις αμαρτίες και να φυτρώνω όπου κανένας δεν με σπέρνει.

 Τι ευτυχία να μην έχεις θέληση, να μην λες εγώ, να μη θυμάσαι ποιος είσαι, πως σε λένε ...



Ποιό'ναι πιο απάνω από τα λόγια ; Η πράξη. Ποιό'ναι απάνω από την πράξη ; Η σιωπή.

 Εγώ' μαι το σκουλήκι, εσύ, όλοι οι άνθρωποι που σουρνόμαστε στη γης. Αγώνας, αγώνας, ανήφορος, πόνος πολύς, αγνότητα, φτώχεια, αγάπη, κλάματα, πείνα και γύμνια.

 Δεν πιστεύω παρά στα θάματα της καρδιάς, μη μου ζητάς παραπάνω, δεν μπορώ.